
Dziewczyna o różowych włosach miała kolejną nieprzespaną noc za sobą. Ciepłe promienie, które przedarły się przez szparę zasłon, połaskotały ją po policzku. Otworzyła lekko oczy i zaraz je zamknęła. Wszystko było rozmazane. Powoli podniosła się i usiadła na łóżku przytulając swoje nogi i przysuwając je pod brodę. Miała tylko jedno życzenie.
Chwiejnym krokiem poszła do kuchni. Wszystko ją bolało, a przede wszystkim głowa. Chciała na chwile zapomnieć o wszystkim. O swojej roli jako medic-ninja. O odpowiedzialności, która się z tym wiąże.
Wyjęła ciastka z szafki i zaczęła chrupać je kolejno. Przeżuwała powoli. Zgarnęła resztę z powrotem i ruszyła do łazienki. Odświeżyła się, ubrała w strój przygotowany wczoraj i już miała wychodzić, gdy jej uwagę przykuło lustro. Dokładniej odbicie.
Widziała w nim mizerną osiemnastolatkę. Miała różowe włosy sięgające za ramiona. Zmęczone, zielone oczy z fioletową obróbką. Suche, popękane usta od często zagryzania ich ze zdenerwowania. Każdy kto ją zobaczył, mógł pomyśleć, że to ona potrzebuje lekarza.
Otrząsnęła się i pospiesznym krokiem wyszła z domu. Głowa co chwilę opadała w dół. Nie miała ochoty iść do pracy, a już szczególnie pracować. Mijając ludzi, którzy kiwali głowami na przywitanie, weszła do szpitalu. Za sobą usłyszała głos przyjaciółki.
- Sakura! - Krzyczała blondynka o niebieskich oczach, doganiając różowowłosą. - Poczekaj, chcę pogadać!
Zielonooka przystanęła i zaczekała. Przyjaciółka złapała ją za ramię i skłoniła do dalszej drogi. Wyrosły ze swoich dogryzek.
- Więc o co chodzi Ino? - Spytała Sakura przyciszonym głosem.
- Wiem o tych nieprzespanych nocach - szepnęła, a widząc wzrok dziewczyny pospiesznie dodała: - Łatwo się domyślić. - Mówiąc to wskazała dłonią na wymęczoną Sakurę.
- Tęsknisz za nim, co? - Kontynuowała - dam ci radę: nie zamęczaj sobie głowy tym dupkiem. Nie był ciebie wart. W swoim życiu spotkasz wielu innych chłopców. Nie będziesz się mogła od nich odpędzić.
Różowowłosa zalała się łzami. Widząc to Ino, przytuliła ją mocno. Ta sytuacja nie zdarzało się często. Poklepała ją i uśmiechnęła się. Po chwili, zielonooka odpowiedziała:
- Dziękuję ci. Ja... po prostu... sama nie wiem co. Sasuke był dla mnie ważny i tak po prostu zniknął. Minęło sporo czasu, ale ciągle nie mogę się otrząsnąć. N-nie chodzi o to, że ja go ciągle kocham, wręcz przeciwnie... zwyczajnie się przyzwyczaiłam do nie senności i tyle...
Ino nie odpowiedziała. Nie chciała podwyższać zdania przyjaciółki. Wyszczerzyła zęby, przypomniały jej się stare słowa, które usłyszała od pewnej kobiety.
- Mam dla ciebie wróżbę. - Zachichotała, a tamta tylko podniosła brew zaintrygowana. - Następny facet, którego poznasz będzie twoim wybrankiem.
Teraz wręcz pękała ze śmiechu. Widząc jak przyjaciółka ma z niej ubaw, dała Ino kuksańca w bok. Może jeszcze nie dorosły..?
- Nie wierzę w wróżby - rzekła poważnie.
- No to lepiej uwierz. - Nie mogła się powstrzymać, widząc minę Sakury, która mrużąc oczy próbowała się nie uśmiechać, a być nieruszona tymi słowami.