poniedziałek, 6 października 2014

II - W drogę czas

    Zielonooka rozejrzała się po sypialni. Wszędzie panował bałagan, przez ostatnie miesiące nie przejmowała się tym. Wszystko było wtedy bez znaczenia. Zacmokała i zgarnęła wszystko w jeden kąt, nie miała teraz czasu. Sakura wyprostowała się i uśmiechnęła. Pierwszy raz, czuła się tak dobrze. Wreszcie przespała całą noc. Zbiegła do kuchni, aż podskakując. Pospiesznie zrobiła kanapkę. Wychodząc na dwór ze śniadaniem, zawróciła po kurtkę. Jesień nie była jej ulubioną porą roku. Jedyne co w niej lubiła to, to iż jej najlepszy przyjaciel - Naruto - miał wtedy urodziny. Szczęśliwa jak nigdy dotąd, wbiegła do szpitala.
    Zaczęła swoją pracę. Po kilku minutach miała na sobie biały fartuszek i szła do pacjentów. Wypisywała kolejno recepty na ból gardła lub głowy, badała ich i tak dalej. Nic specjalnego, zwyczajne jesienne choroby.
    - Świat jest cudowny! - powiedziała Sakura, mijając Ino, która uśmiechnęła się i rzekła, zakrywając usta dłonią:
    - Czyżbyś spotkała już... - złapała się za brzuch, nie mogąc wytrzymać.
    Sakura zmierzyła ją srogim wzrokiem i dała kuksańca.
    - Nie myśl sobie, że te wróżby działają. - Próbowała być stanowcza, ale zaraz znów przywołała uśmiech na twarz. - Jestem szczęśliwa, bo wreszcie nie myślałam o Nim wczorajszej nocy. Dziękuję, dziękuję, dziękuję!
Przytuliła ją i już miała wracać do domu, gdy blondynka zawołała:
    - Zapomniałam, Tsunade chce cię widzieć i to jak najszybciej! - odwróciła się wracając do swoich zajęć.
    Przez myśl różowowłosej przeszły różne scenariusze, po co Piąta ją woła? Serce zabiło głośniej gdy pomyślała, że mogła zrobić coś źle. Choć wraz z Tsunade były przyjaciółkami, rzadko się zdarzało aby była wzywana od zaraz.
    Skierowała się w przeciwną drogę do monumentu Hokage. Całą drogę obmyślała po co jest wezwana. W ten sposób doszła aż pod drzwi gabinetu. Delikatnie zapukała i uchyliła je. Zobaczyła biurku zakryte papierami. Nigdzie nie było widać Hokage. Chrząknęła.
    - Wejść! - Rozległ się głos Tsunade.
    Różowowłosa podskoczyła. Nie spodziewała się, że ktoś zmieścił się za stosem dokumentów. Zbliżyła się, musiała stanąć na palcach by zobaczyć twarz blondynki.
    - Nareszcie jesteś.
    Tsunade odepchnęła krzesło do tyłu i wyprostowała się. Postanowiła przejść do sedna sprawy.
    - Mam dla ciebie misję. Będzie to ochranianie i eksportowanie Masao Toshiro, naukowca z Kraju Rzeki do małej wioski Eshi (wymyślona ;d). Misja rangi B.
    Sakura zmarszczyła czoło.
    - Taki on ważny? - chrząknęła. - Oczywiście, chodziło mi o coś innego, ale dlaczego to ranga B?
    - Najprawdopodobniej będziecie zaatakowani.
    - I ostatnie pytanie: kto dołączy do misji?
    - Długo nad tym rozmyślałam... W końcu postanowiłam, że pomoże ci Rock Lee. Obecnie wraca z treningu. Dogoni cię poza bramą Konohy. - Chwilę zastanawiała się czy coś jeszcze powiedzieć. W końcu krzyknęła: - Masao Toshiro do gabinetu!
    Momentalnie przypomniała jej się wróżba Ino. "Czyżby to był ten wybraniec...?" - słowa krążyły po głowie zielonookiej. Szczęka opadła, gdy za drzwi wyszedł siwowłosy starzec. Sprawiał wrażenie zagubionego i bezradnego. "Jak misja się skończy, będę musiała porządnie skopać Ino..."

wtorek, 26 sierpnia 2014

I - Wróżba od Ino


    Dziewczyna o różowych włosach miała kolejną nieprzespaną noc za sobą. Ciepłe promienie, które przedarły się przez szparę zasłon, połaskotały ją po policzku. Otworzyła lekko oczy i zaraz je zamknęła. Wszystko było rozmazane. Powoli podniosła się i usiadła na łóżku przytulając swoje nogi i przysuwając je pod brodę. Miała tylko jedno życzenie.

    Chwiejnym krokiem poszła do kuchni. Wszystko ją bolało, a przede wszystkim głowa. Chciała na chwile zapomnieć o wszystkim. O swojej roli jako medic-ninja. O odpowiedzialności, która się z tym wiąże.
    Wyjęła ciastka z szafki i zaczęła chrupać je kolejno. Przeżuwała powoli. Zgarnęła resztę z powrotem i ruszyła do łazienki. Odświeżyła się, ubrała w strój przygotowany wczoraj i już miała wychodzić, gdy jej uwagę przykuło lustro. Dokładniej odbicie.
    Widziała w nim mizerną osiemnastolatkę. Miała różowe włosy sięgające za ramiona. Zmęczone, zielone oczy z fioletową obróbką. Suche, popękane usta od często zagryzania ich ze zdenerwowania. Każdy kto ją zobaczył, mógł pomyśleć, że to ona potrzebuje lekarza.
    Otrząsnęła się i pospiesznym krokiem wyszła z domu. Głowa co chwilę opadała w dół. Nie miała ochoty iść do pracy, a już szczególnie pracować. Mijając ludzi, którzy kiwali głowami na przywitanie, weszła do szpitalu. Za sobą usłyszała głos przyjaciółki.
    - Sakura! - Krzyczała blondynka o niebieskich oczach, doganiając różowowłosą. - Poczekaj, chcę pogadać!
    Zielonooka przystanęła i zaczekała. Przyjaciółka złapała ją za ramię i skłoniła do dalszej drogi. Wyrosły ze swoich dogryzek.
    - Więc o co chodzi Ino? - Spytała Sakura przyciszonym głosem.
    - Wiem o tych nieprzespanych nocach - szepnęła, a widząc wzrok dziewczyny pospiesznie dodała: -     Łatwo się domyślić. - Mówiąc to wskazała dłonią na wymęczoną Sakurę.
    - Tęsknisz za nim, co? - Kontynuowała - dam ci radę: nie zamęczaj sobie głowy tym dupkiem. Nie był ciebie wart. W swoim życiu spotkasz wielu innych chłopców. Nie będziesz się mogła od nich odpędzić.
    Różowowłosa zalała się łzami. Widząc to Ino, przytuliła ją mocno. Ta sytuacja nie zdarzało się często. Poklepała ją i uśmiechnęła się. Po chwili, zielonooka odpowiedziała:
    - Dziękuję ci. Ja... po prostu... sama nie wiem co. Sasuke był dla mnie ważny i tak po prostu zniknął. Minęło sporo czasu, ale ciągle nie mogę się otrząsnąć. N-nie chodzi o to, że ja go ciągle kocham, wręcz przeciwnie... zwyczajnie się przyzwyczaiłam do nie senności i tyle...
    Ino nie odpowiedziała. Nie chciała podwyższać zdania przyjaciółki. Wyszczerzyła zęby, przypomniały jej się stare słowa, które usłyszała od pewnej kobiety.
    - Mam dla ciebie wróżbę. - Zachichotała, a tamta tylko podniosła brew zaintrygowana. - Następny facet, którego poznasz będzie twoim wybrankiem.
    Teraz wręcz pękała ze śmiechu. Widząc jak przyjaciółka ma z niej ubaw, dała Ino kuksańca w bok. Może jeszcze nie dorosły..?
    - Nie wierzę w wróżby - rzekła poważnie.
    - No to lepiej uwierz. - Nie mogła się powstrzymać, widząc minę Sakury, która mrużąc oczy próbowała się nie uśmiechać, a być nieruszona tymi słowami.